Van Waarde

Leestijd: 4 minuten

 

Alleen de voorpret al, in hoe deze verrassing tot stand kwam, zonder ook maar een vermoeden van haar kant, kan wéér een glimlach op mijn gezicht toveren. Want daar gingen we hoor....met een enorme bos bloemen naar Amsterdam, om mijn moeder in het zonnetje te zetten, en haar letterlijk én symbolisch, met een hupsje, over de drempel van haar pensioen te helpen. Het was tenslotte haar allerlaatste werkdag in het academische ziekenhuis waar ze werkte. We slopen met zijn twee haar afdeling op, naar haar krappe kantoortje en..........tadaaaa! Die blik op haar gezicht.......

 

..........was onvergetelijk! En een gouden moment, met liefde en volle aandacht gedaan. Een van die momenten waar we nog steeds met zijn allen met warmte aan terugdenken. Of, van een hele andere orde, maar misschien wel net zo waardevol, in hoe ik de eer had om mijn oma haar laatste adem uit te zien blazen, en hoe we haar heel intiem mochten verzorgen en in het klein afscheid van haar mochten nemen, na haar vertrek naar de hemel. Ook daar hebben we het nog steeds over. Iets wat we, vooral pre corona, maar misschien nog steeds wel, allemaal lijken te zijn verleerd is om waarde te zien in dit soort momenten. Omdat we ons heel lang hebben gemeten aan welke rol we dienden te vervullen, welke carrieres we na zouden moeten streven en welk salaris of welke status ons goed zou staan, vaak ten koste van onze gezondheid, ons welzijn, en de relaties die we er op na houden. Alsof we lange tijd stelselmatig de verkeerde afslag zijn blijven nemen op onze route naar het ware noorden. Heel mannelijk, praktisch, doelgericht en economisch; op resultaat en efficiency, in plaats van op beleving. Met een vrouwelijke kant in de verdrukking waarin zacht(er), speels, verzorgend, spiritueel en naar gevoel, minstens net zo belangrijk blijken te zijn. Het ene zou niet ondergeschikt hoeven te zijn aan het andere, en die big ass emotionele transformatie maken we nu door. Van hierarchie naar gelijkheid, op weg naar een nieuw menswaardig en natuurlijk evenwicht. Niet voor later, maar voor nu.

 

En alhoewel er nog steeds wereldwijd zaken aan de oppervlakte komen waar duidelijk nog werk voor aan de winkel is, of wat echt nog mag helen, hebben we een keuze in of we rigide vast zullen houden aan wat was, waarbij we de emotionele thermometer op koud houden, of dat we voor collectieve en gelijk verdeelde warmte gaan en bewust meebewegen naar leven volgens die nieuwe evenwichtige blauwdruk, dwars door de oude conventie(s) heen. En dat betekent keuzes maken; om te durven voor hartsverbindingen te gaan, om je alleen nog in te laten met hen die eerlijk en samen met jou liefdevol in het leven willen staan, die willen leren, die zich durven te uitten, die ruzie met je durven te zoeken om te groeien, en die ruimte in durven te nemen voor waar ze vanuit hun hart in geloven. Die jou, in alle oprechtheid alle geluk gunnen. En vice versa. En die naast resultaat ook voor beleving en voor simpel geluk willen gaan. 

 

Zij die 's ochtends de fluitende vogeltjes weten te waarderen als je wakker wordt, en die dankbaar zijn voor dat pruttelkoffietje op het fornuis. Zij die de lente in de lucht kunnen ruiken en die kunnen genieten van kraakvers brood. Zij die spontane kletspraatjes maken met buren die je over hun dromen vertellen, die sessies met je doen waarin je elkaar onderling stimuleert en ondersteunt in de zakelijke toekomstdromen die je er op na houdt, en zij met wie je avondwandelingen maakt.....om elke week met een nieuwe route de buurt met een frisse blik te verkennen.......namelijk omdat soms de kleinste dingen de grootste ruimte innemen in je hart...........zegt Poeh! Als dat niet van waarde en van betekenis is, weet ik het ook niet meer. Fijne zondag!

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    A (Sunday, 02 May 2021 22:36)

    Mooi geschreven, het maken van keuzes heb je voor een groot gedeelte zelf in de hand, waarbij je je vaak zult afvragen of je een keuze gemaakt hebt, waarbij blijheid ontstaat.