Storm

Leestijd: 3 minuten

 

Midden in het prachtige Naarden Vesting verwelkom ik een vrouw die een afspraak heeft in de kliniek waar ik op dat moment voor werk. Ik neem haar jas aan en voorzie haar van een design cappucino als we heel kort even met elkaar in gesprek raken. Uit zichzelf begint ze te vertellen waarom ze hier is.............vóór mij zit een beeldschone vrouw die ineens zegt: 'we willen allemaal oud worden, maar het niet zijn'..........

 

Typisch en boeiend tegelijkertijd, zou je kunnen zeggen, want in die uitspraak schuilt een verlangen naar de maakbaarheid van het leven. Naar hoe het eruit zou moeten zien volgens de standaarden 'van buiten' waar we kennelijk een soort 'contract' over hebben met zijn allen als 'moderne westerse mensen'. Maar het is toch echt slechts één kant van een interessant verhaal. Zo werkte ik namelijk ook eens voor een Amerikaans schoenenmerk, met een ultra rijke geschiedenis en een heel tof verhaal dat juist vrij haaks staat op deze maakbaarheid. Ze spraken in hun verhaal vol trots over het kwaliteitsleer dat ze gebruikte, omdat het met elke kras en buts door de jaren heen alleen maar mooier en soepeler werd. Net zoals bij Kintsugi, de kunst van het repareren, vinden ook de Japanners dat je de barsten en onvolmaaktheden in het leven niet moet verbergen, maar juist zou moeten benadrukken en vieren, door ze zichtbaar te repareren.

 

En nu de wind op volle kracht en onstuimig met deze wijsheid uit het oosten komt en nog altijd ons zicht beperkt, leert moeder natuur ons nog maar eens dat er werkelijk niets is dat onveranderd, vanzelfsprekend of blijvend is. Om dat in te kunnen zien hebben we kennelijk nou eenmaal stormen en regenbogen nodig; omdat ze het in zich dragen ons de weg te kunnen wijzen, ons te kunnen helpen te transformeren en ons bij tegenslag onze ware aard te laten zien. De grote vraag daarbij is of je daarin zult gaan voor wind tegen of voor wind mee? Omarmen we onze 'welverdiende' 'strepen' of verbergen we ze? Want hoe mooi is het als we kunnen delen dat we zichtbaar hebben geleefd? Dat mijn lachrimpels en de glans in mijn ogen 'verraden' hoe veel en hoe hard ik gelachen heb in mijn leven? Ze maken mij tot de blije muts die ik ben.

 

En nu op het brandpunt tussen wat was en wat nog komen gaat is er een quote van Haruki Murakami die ik je graag wil mee geven voor de komende week: want 'zodra de storm voorbij is, zul je je niet meer herinneren hoe je er doorheen bent gekomen, hoe je het hebt kunnen overleven. Je zult er niet eens zeker van zijn of de storm werkelijk voorbij is. Eén ding is echter wel zeker. Wanneer je uit de storm komt, zul je niet meer dezelfde persoon zijn als je was toen je erin ging. En zolang je vlammetje maar blijft branden is dat vooral waar stormen om draaien'. Mooie zondag! 

Write a comment

Comments: 0