Held

Leestijd: 4 minuten

 

Achterlopen op wat?! We zitten aan de telefoon, checken bij elkaar in en hebben het over de status quo, over wat er speelt in de wereld. We lachen wat af, snappen sommige dingen maar met mate of juist helemaal niet en voorzien elkaar van goeie energie en wat persoonlijk perspectief; om weer door te kunnen pakken. Met háár kan ik het over wezenlijke dingen hebben, juist even niet alleen maar over wat er direct aan de oppervlakte leeft………

 

Ze attendeert mij op een artikel van een juf, die zich druk maakt om een uitspraak van de PO Raad over de jaren bijles die kinderen blijken nodig te hebben na de crisis, om de ‘achterstand’ in het onderwijs weg te werken; een verwrongen idee vindt deze juf, zo verwrongen dat haar juffenhart ervan huilt. Ik begreep precies waar ze op doelde. Want dit is wat we doen! Kinderen in een malletje drukken. Vanuit stress, ambitie, controle en planning druk opleggen om binnen de gestelde kaders en verouderde normen te presteren en te voldoen. En dat heet dan kwaliteit van onderwijs. Normaal gesproken dan he...alleen is alles behalve normaal...

 

Ik vroeg het aan de nicht van mijn oma. Want hoe was dat eigenlijk na de tweede wereldoorlog? Hoe ging dat toen? Kregen kinderen bijles of deden ze een jaar extra na het missen van jaren school tijdens de crisisjaren? ‘Welnéé! zei ze…we pasten ons gewoon aan, accepteerde de situatie en pakte de zaken gewoon weer op na de oorlog. En niets extra’s hoor. Geen jaren extra, een psycholoog of bijles. Het idee alleen al!

 

Tuurlijk pakken we het leven na deze crisis voorzichtig aan weer op. Maar is het juist nu niet van belang dat we kinderen leren om te gaan met het leven zoals het komt? Dat er eb is en vloed? Dat meebewegen er toe doet? Dat het soms even een stuk minder leuk is allemaal, en dat niet alles altijd maar moet lukken? Want draait het dan alleen om intellect? Of schuilt er een waardevolle les in het omgaan met een crisis zoals deze? Naar welk voorbeeld? Als gestreste thuiswerkende ouder(s) is de situatie naast werken en thuisonderwijs tenslotte al uitdagend genoeg. Leren doet ertoe, ja,  en onderwijs is reuzebelangrijk. Maar wat we daarnaast vooral nodig hebben, zoals Matthew McConaughey zo mooi in zijn Oscar speech verwoord, is een held. Een voorbeeld. Iemand die prikkelt, de vlam van binnenuit aanwakkert èn die tot denken aanzet, die voedt. Zodat ook kids naar model leren om een held te worden.........maar dan in hun eigen verhaal. 

 

Niet door te pareren over achterstand en inhalen. Nee…......door ze in de basis mee te geven dat wat er ook op hun pad komt, ze met vertrouwen en stap voor stap, vooruit mogen kijken, zo hun toekomst in. Want 'what doesn’t kill you, makes you stronger' en the best is toch echt yet to come! Fijne zondag!

 

Even een bonus filmpje met een knipoog #jimmykimmel

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    A (Sunday, 31 January 2021 19:17)

    Rolinca een heel goede blog waar ik mij in kan verplaatsen. Het is niet zo belangrijk in het leven dat kinderen in een bepaalde tijd de basisschool doorlopen. Ja niemand is blij met Corona maar proberen mee te geven dat het zo is. Het zit even tegen. Aan de andere kant heb ik respect voor ouder s die beiden thuiszijn en schoolgaande kinderen hebben. Straks gaan kinderen zelf hun keuze maken.
    Geweldig het filmpje met zijn vijfjarige dochter. Deze man verplaatst zich in de wereld van zijn dochter.
    Dat moeten meer ouders doen.