Het leven water geven

Leestijd: 3 minuten

 

Het raakt mij wéér, als ik de film 'Down to Earth' kijk, waar in Renata en Rolf samen met hun drie jonge kinderen de wereld over reizen op zoek naar de hoeders van de aarde. Een reis vanuit een verlangen om patronen te doorbreken, met als doel om te leren een verbonden leven te leiden. In de eerste maand kennen ze al flinke uitdagingen die tot eerste inzichten leiden; de hoeders van de aarde waar ze naar op zoek zijn, vinden ze niet. Naar eigen zeggen omdat ze te hard aan hun plan probeerden vast te houden, tijd om de zorgen over de uitkomst los te laten.......

 

Het was 2016 toen de film uitkwam en ik 'm - gewoon omdat het op een doordeweekse middag kon - spontaan besloot te kijken in het Cinecenter aan de Lijnbaansgracht in Amsterdam. Het jaar waarin ik mijzelf vrijaf gaf om te onderzoeken hoe het anders kon, en in welke richting. Uitermate boeiend en relevant was deze film daarin. Niet alleen in mijn eigen zoektocht, maar in de meest brede zin van het woord. Een film vol levenswijsheden en met een belangrijke boodschap, en daarom aanleiding om het één en ander te bevragen over hoe ik het nou eigenlijk wilde. Want gewend en aangeleerd om alles naar mijn hand te kunnen zetten, altijd voor strakke en volledige controle en regie te gaan, doelen te stellen en ze te halen. Maar waar was de blijdschap? The pure bliss?

 

Bestond mijn leven alleen maar uit lijstjes, doelen en prestaties? Uit wat ik bezat? Liet ik mijn leven bepalen door wat andere mensen over mij zouden denken? En waarom zou ik mij daar aan conformeren? Om er bij te horen? Waarbij dan? Met een status die leeg voelde? Want wat was het dan wel dat bij zou dragen aan mijn geluk? Echt en oprecht geluk? Mijzelf profileren, zonder de verbinding met anderen deed 't 'm niet meer. En de antwoorden waren er, maar dan moest ik wel eerlijk zijn en mijzelf hierover durven te bevragen. Precies wat deze film aansneed.

 

Over geluk wordt in deze film gezegd dat dat vooral voorkomt uit onderlinge relaties en sociale banden en minder uit materieel bezit, en dat ondervond ik zelf ook in het afgelopen jaar, toen de wereld stil kwam te staan en we werden geconfronteerd met dat wat nou eens niet kon, en hoe het was om het nou eens niet te weten, even geen controle te hebben over de uitkomst. Maar ook over wat overvloed doet met mens en natuur en over hoe schaarste wijsheid in de mens naar boven brengt. Want wie zijn we nou echt? Zonder alle opsmuk en titels? Iets waar veel van ons diep van binnen mee worstelen tot op de dag van vandaag. 

 

Natuurlijk hoeven we niet Inheems te leven, maar er schuilt een waardevolle waarheid in hun oeroude wijsheid. De vraag blijft echter wel overeind over hoe we een verbonden leven kunnen leiden in een jachtig bestaan? Hoe te leven met bezieling? Van mens tot mens en met een verbinding van het hart? Als ik één ding heb geleerd is dat het leven moet vloeien en dat betekent dus dat je het water moet blijven geven, met de stroom mee moet bewegen, niet ieder voor zich, maar met elkaar, en om los te laten en vertrouwen te hebben in wat er nog komen gaat.

 

En zo wil ik dit nieuwe jaar in, met een blind vertrouwen dat alles goed komt. Met gezond verstand en mijn intuitie die mij de weg zullen wijzen. Natuurlijk heb ik doelen en plannen, maar als het zich zo voordoet, mag ik daar van afwijken, omdat de weg zich precies zo zal ontvouwen als de bedoeling is. Wat ik dus zeker weet, is dat ik het allemaal even niet precies weet, en dat is oke.

 

Ik gun je deze film en ben benieuwd wat het met jou doet, hoe het bij jou resoneert. Je kunt 'm kosteloos kijken via deze link

 

Een goed begin van het jaar; wedden dat het je hart goed zal doen? Ik wens je een ultra gelukkig jaar vol liefde en met hartsverbindingen toe! Liefs!

 

 

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    A (Sunday, 10 January 2021 17:48)

    Ja een mooie blog. Bij jezelf blijven is soms moeilijk om dingen los te laten. Het gaat up en down. Is de weg die waarin je met jeeigen levenservaring een heel eind komt.