Zijn

Leestijd: 2 minuten

 

Wat ooit begon met een idee van een lief vriendinnetje uit Antwerpen, jaren terug; namelijk het jaarlijks terugkerende ritueel om jezelf een brief te schrijven aan het einde van het jaar, waarin je terugblikt en je je meest diepe en persoonlijke intenties zet voor het jaar dat komen gaat, is inmiddels uitgegroeid tot een belofte aan mijzelf, om meer tijd te nemen voor verdieping, inspiratie en vernieuwing; van halverwege december tot en met de eerste week van januari; waarin ik mij terugtrek, mijn tempo verlaag en waarin ik bewust uit mijn actiemodus stap......

 

Om in die weken in stilte en totale ontspanning verbinding te maken met mijn hart en met mijn buik. De doos van het sentiment komt op tafel, net als de tijdschriften en het foambordje, om te knippen, te plakken en om mijn persoonlijke visie beeldend te maken voor het jaar dat voor mij ligt. Het is een constante herinnering van wat ik in het nieuwe jaar de wereld in wil helpen, waarom en voor wie. Ik schrijf mijzelf dus een brief, net als aan een paar  mensen die ik innig liefheb. Om herinneringen te delen, om plannen te maken, om mijn dankbaarheid te uitten en om iemand te vertellen wat ik zo mooi aan diegene vind. Een kleine moeite, zelfs een klein gebaar, maar altijd met een snaar die raakt. Het is een liefdevolle oefening in bewust zijn en de woorden die ik schrijf voor de ander zijn niet alleen helend en voedend voor hen, maar ook voor mij. Een mooie boodschap om een nieuw jaar mee in te gaan en een goede start te maken.

 

Wensen of zorgen schrijf ik op een briefje en gaan in het doosje van God. Zodat ik ze los kan laten,  omdat ik weet dat ze in goede handen zijn. Het is de ultieme manier om los te komen van het altijd maar aan staan, en om voedende dingen te ondernemen voor de ziel en voor mijn zintuigen. Denk aan het kijken van films en documentaires, aan het lezen van boeken, het voeren van lange telefoongesprekken, het uitproberen van prikkelende recepten en......king onder de absolute selfcare is naast mijn schoonheids rituelen, vooral ook de natuur in gaan om weer helemaal tot mijzelf te komen.

 

In 2020 hebben we een crash course prioriteiten stellen voor onze kiezen gekregen. Met alle ' naar de oppervlakte gekomen lelijkheid' ten gevolge;  om te laten zien waar de meeste (liefdevolle) aandacht naar toe mocht. Het was een brute inkijk in wat er echt toe deed, en... zonder modder geen lotus was helaas pijnlijk duidelijk. Maar elk einde is ook een nieuw begin. Zoals Guus Meeuwis en Diggy Dex al zongen in Tabee Twintig Twintig:  2020, ik ga verder, genoeg gediscusieerd, ik richt mijn blik naar voren, en heb veel van je geleerd, maar we moeten door, met het hoofd omhoog..........en we zien elkaar volgend jaar!  Wees, voel, doe, heb lief, vertel, zie en weet! Dat deze feestdagen ondanks alles maar op een positieve manier memorabel mogen zijn voor jou en de mensen die je liefhebt.  Fijne feestdagen!  (de eerst volgende blogpost van Colors en Co zal verschijnen op zondag 10 januari 2021!) Heel graag tot dan! Liefs!

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    A (Sunday, 13 December 2020 18:52)

    Ha ro een mooi geschreven stuk!