Karakter

Leestijd: 5 minuten

 

Ik weet het nog………………vol trots reed ik mijn spiksplinternieuwe lease auto voor, voor de deur van mijn oma. Stond ze daar, met een ‘goedkeurend’ knikje. Meer niet. En ik maar vragen…….En? En? Wat vindt je ervan? ‘Mooi hoor meske, maar daar moet je wel heel hard voor werken’………dat was het. Dàt was haar reactie. Wat een teleurstelling. Eerlijk? Op dat moment vervloekte ik haar wel een beetje………

 

Vast een generatie dingetje dacht ik nog. ‘Kan ze nou niet eens enthousiast voor mij zijn?’ Maar ze was onvermurwbaar. En dus moest ik het hier mee doen. Ik vond mezelf 'heel wat', het geluk leek mij toe te lachen, ik was gevraagd voor een functie in de werving en selectie als consultant voor een household name in de industrie, met naast naam en faam dus de bijbehorende ‘gadgets’ zoals die auto, de laptop en de telefoon. Mijn carrière was geboren; hier zou ik met een balans tussen commercie en menselijkheid invloedrijke organisaties en leukerds matchen in nieuwe inspirerende banen; ik had er ontzettend veel zin in.

 

Bloody hard gewerkt, superveel geleerd, maar de praktijk was anders dan in mijn voorstelling, het werd al snel volhouden geblazen, totdat toch echt dat licht uitging. Aan de buitenkant had ik het ‘gemaakt’, maar van binnen was het leeg, ik was leeg, uitgehold en wiebelig, met een dikke burn out tot gevolg. Heel confronterend kan ik je vertellen, want de wereld lag toch aan mijn voeten?

 

Ik ging gesprekken aan met ‘Larry’ mijn coach. Een soort en met Boeddha, met een mooi glimmend kaal hoofd, achter een bureau. Een en al rust straalde ie uit, zo irritant, helemáál toen ie mij ging vertellen dat ik eigenlijk een heel spiritueel ‘meisje’ was. Ik kon ‘m wel over tafel trekken. Wat een L*l! Die heftige burn out is inmiddels een dikke twaalf jaar geleden.

 

En nu………………..nu dealen we met Corona. Mijn zorgvuldig uitgestippelde plannen, doelen en dromen zijn ‘on hold’ komen te staan. In de koelkast. Ik kwam als ZZP-er voor enorme uitdagingen te staan, maar met het einde van dit jaar in zicht sta ik nog, en sterker dan ooit. Dàt wat ik het liefste in omzet had binnen willen trekken, heb ik dit jaar ‘uitbetaald’ gekregen in tijd. Onvervangbare tijd voor zelfstudie en voor reflectie. En dus heb ik veel gelezen.

 

Warren Susman schrijft in een essay over een fundamentele verandering van een ‘karaktercultuur’ naar een ‘cultuur van persoonlijkheid’ tussen de negentiende en de twintigste eeuw. Als je in de negentiende eeuw iets wilde bereiken, was het logisch dat je nadacht over je plicht, over burgerschap en over het doen van ‘nobele’ daden. Mensen waren veel meer gericht op ‘innerlijke waarden’, op wie men echt van binnen was. In de twintigste eeuw raakte men echter gefascineerd door ‘externe waarden’ en hoe je op anderen overkwam. Wie je van binnen werkelijk was, was niet meer zo belangrijk, nu werd het belangrijk hoe je jezelf in het openbaar presenteerde. Zelfopoffering was niet langer sexy, zelfverwerkelijking, dáár ging het om. De grote vraag werd hoe je ‘persoonlijke charme’ kon ontwikkelen met een ‘perfecte’ uitstraling en een krachtige persoonlijkheid, eentje waarmee je grote groepen voor je kon winnen. Ons succes in het leven begon sterk af te hangen van wat anderen van ons zouden vinden op basis van wat we uitstraalde.

 

En met de opkomst van onze overmatige materialistische consumptie maatschappij was succes ‘voor iedereen’ beschikbaar, want succes was te koop. Het bracht ergens en wel degelijk ook een positieve ontwikkeling met zich mee omdat ze de drijfveer waren voor het kapitalisme, een verguist maar magisch systeem dat vele mensen uit de armoede bevrijdden. Het schiep de voorwaarde voor een cultuur van overvloed, maar ze leidden ook tot waar we nu zijn; rijk maar leeg, gezond maar bezorgd, gelukkig maar depressief. We zijn het materialisme en het consumptiegedrag beu, en ondanks dat we blij kunnen zijn met de overvloed, zijn we dat allerminst op de invloed die dat heeft op ons geestelijk welzijn en op het milieu. We willen minder spul, minder stress, minder depressie en meer geluk.

 

En dat maakt dat we nu, in de eenentwintigste eeuw aan de vooravond lijken te staan van wat we een nieuwe ‘karaktercultuur’ zouden kunnen noemen. Als je het mij vraagt vooral niet te braaf en te burgerlijk, maar waarbij het wél weer gaat over het ontwikkelen van je eigen innerlijke karakter, en dat is iets dat je pas leert kennen als je naast ups dus ook echte downs kent. 2020 did just that, en hoe. Op de proef gesteld worden is dus eigenlijk een goeie test in karakter bouwen, èn voor de goede zaak omdat we er allemaal, en één-voor-één echt iets van kunnen leren. Wat dat betreft is 2020 ook evolutionair gezien een interessant jaar. 

 

En dat brengt mij terug naar dat moment met de lease auto voor de deur bij mijn oma, want ze ging namelijk wél mee naar Bergen aan Zee. Om daar aan het strand pannenkoeken te eten met warme kersen en een dot slagroom; op een zomerse dag, met een strakblauwe lucht en een uitbundige zon. Nu ze niet meer onder ons is nog meer dan majorly goud waard. En zowel zij, als coach Larry hadden toch echt een punt, een heel goed punt ook. Eigenlijk hadden ze keihard gelijk.

 

Bron: 'Time And How To Spend It' by James Wallman (Book)

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    W. (Sunday, 22 November 2020 16:35)

    Inderdaad 2020 een hoopvol jaar van ‘ meer is minder ‘.
    Wij voelen ons als 85+ niet meer thuis in deze maatschappij; het egoIsme, de leegheid en onrust....
    hoewel er altijd pareltjes rondlopen zoals een van mijn buren ; ruwe bolster, blanke pit, en daar wordt je gelukkig van.
    Overigens als reactie op je vorige blog wat bij dit onderwerp aansluit : geen geluk zonder ongeluk !
    Want waarom ben ik zo gelukkig als er weer voor een week boodschappen op het aanrecht staat als ik de hongerwinter niet beleefd had ? Fijne Zondag verder !