Zoeklicht

Leestijd: 3 minuten

 

'Je denkt toch niet dat ik met zo'n ding op ga lopen he?' Ik sta in de kampeerwinkel, heb net de afritsbroek afgezworen en de meest lelijke schoenen ever gekocht en nu sta ik voor de spiegel met zo'n ding op mijn hoofd. 'ik ga hier toch niet mee lopen?' Hij moet er enorm hard om lachen als hij naar mijn gezicht kijkt en zegt: 'achteraf zul je mij er dankbaar om zijn.' 'geloof mij maar'. Met moeite zet ik me over mijn ijdelheid heen; want klaar voor het enorme - heus wel out of the box - avontuur dat mij te wachten staat als stadse meisje.....in de binnenlanden van Suriname...

 

Een hoofdlamp, daar heb ik het dus over, een heel praktisch exemplaar, die op je voorhoofd vastzit met elastiek, en vanaf je voorhoofdchakra (waar je centrum van weten, waarnemen, kennis en intuitie zit) het licht schijnt en het pad vóór je verlicht in het donker. En ja dat wil je dus toch, i know, i know.... in de donkere jungle van Suriname. Denk aan brulapen die, in het donker klinken alsof je in een horor film bent beland, not even to mention al dat andere 'wildlife' (vogelspinnen enzo) daar in die onbekende primitieve omgeving waar je geen handen voor ogen ziet.

 

Het is een interessante metafoor voor deze tijd, zo met het donkere seizoen dat voor ons ligt en een pad dat onzeker lijkt. Precies dáár tussen wat was en wat nog zal komen is er ruimte ontstaan om te onderzoeken, om de spier der houvasteloosheid te trainen en om aan een nieuw bewustzijn te bouwen. Want hoe lang hebben we eigenlijk met die hele praktische hoofdlamp op gelopen?

 

Nodigt deze tijd niet juist uit om af te zakken naar je hartchakra? (je centrum van liefde, ontwarren, vernieuwing, minder oordelen, meer accepteren, meer vertrouwen, beminnen en stromen). Door dàt waar je eigenlijk al heel lang naar zoekt en dàt wat je diep van binnen allang weet, te verlichten met wat je hart je influistert? Durf jij je ego te sussen en te kalmeren en vanuit de donkere aarde naar het volle licht te bewegen? Want wat nou als al deze tegenslag 'in the end' een blessing in disguise blijkt te zijn? Dat deze periode er juist is om op te laden en op kracht te komen? Net als moeder natuur dat doet in de herfst?

 

De huidige situatie kunnen we niet naar onze hand zetten, geloof me, ik heb het geprobeerd....en dus is daar die uitdaging om de verandering in onszelf te zoeken, iets dat zomaar eens heilzaam en helend zou kunnen zijn als je je weet te verbinden met je allereigenste ik. Als ware je begonnen bent aan een volgende cyclus of een nieuw hoofdstuk. Because 'instead of fighting the darkness or the reality, find, bring or be the light'. Fijne zondag!

 

Leuk om van je te horen! Hoe ervaar JIJ deze tijd? Wil je iets kwijt? Of delen? Laat dan een comment achter onder deze post!

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    W. (Monday, 12 October 2020 10:46)

    Ik vergelijk deze tijd met het leven in de oorlog, toen als kinderen, hadden wij eigenlijk ook niets om je op te verheugen ; speelgoed was niet meer te koop, daarom gingen we vanzelf met andere dingen spelen zoals lucifersdoosjes en knutselen met oud papier of lapjes, veel fantasie gebruiken en, veel binnen blijven wegens het gevaar.Ook een jaar geen school in 44.
    In 1943 en 1944, de hongerwinter, was er ook geen eten meer en snoepjes, het verlangen ging toen uit naar alles wat eetbaar was....zoals aardappelschillen en bloembollen ! Mensen vielen dood op straat.
    Daaruit ontstond bij de bevrijding een tomeloze vreugde en geluksgevoel en voor mij het hele leven een dankbaarheid voor de overvloed waar we nu nog van mogen genieten. Bij mij gaat er geen eten in de container !
    Dus 1,5 m afstand en een mondkapje is eigenlijk peanuts met zoveel wat nog overblijft ! ☀️�