Nature is Calling

Leestijd: 3 minuten

 

2018. Unzen- Amakusa Nationaal Park. Japan. Het oudste Nationale Park dat Japan kent. We zijn op weg naar Unzen, dat bekend staat om zijn vulkanen en warmwaterbronnen, maar iedereen is stil, vermoeid ook, van het slapen op een futon afgelopen nacht (zo'n matje op de grond met niks) en van alle spectaculaire indrukken die we in hoog tempo hebben opgedaan in de afgelopen week. Dat hard core reizen niet hetzelfde is als vakantie vieren is een understatement..........

 

Als we zijn gearriveerd is het eerste dat ons opvalt de indringende geur van zwavel, niet heel lekker, maar het went. Via een lang pad wanen we ons tussen de bronnen door. Met gesis en met stoom komt er een kracht uit de grond van heb ik jou daar. Een kracht en warmte die we voelen door het pad en onze schoenzolen. Alsof we de stekker in het stopcontact hebben gestoken. Langzaam aan komen we een beetje bij. Na een kwartier zie je een opmerkelijk verschil in energie bij iedereen. Het geklets komt weer op gang en we komen weer tot leven, we zijn er weer. Een mooi voorbeeld van de heilzame werking van de natuur.  Als we later tussen de woudreuzen en naaldbomen doorlopen, voel ik mij klein en nietig. De Japanse Ceder die hier veel voor komt bereikt hoogtes tot boven de 50 meter. Door de dichte bebossing en de enorme hoogte kun je de toppen van onder af bijna niet zien.

 

Net als alle indrukken die we in korte tijd op hebben gedaan tijdens die maandlange Japan reis, is dat in het huidige informatie tijdperk in 2020 en daarvoor niet anders. Druk.druk.druk en groei. groei. groei en dus heel veel informatie, tot op het punt dat we ons inmiddels afvragen wat nog waar is of niet. De economische en bijna obsessieve bubbel en de constante hang naar schaalvergroting is door een virus ingehaald en we zijn er keihard door tot stilstand gekomen. Reality Check! Hebben we het dan niet voelen aankomen? Mijn ervaring? Gevoeld wel, maar dus niet geluisterd........

 

En dat brengt ons precies naar waar we nu kennelijk zouden 'moeten' zijn. Terug bij onszelf in verbinding met de natuur. Om te kunnen en durven luisteren en om te vertrouwen. Luisteren naar onszelf, maar net zo goed naar de ander, om zo weer oprecht lijntjes kunnen leggen en onderling onbegrip te kunnen ondervangen of voorkomen; maar óók om weer terug vitaal in het leven te komen staan, vanuit onze eigen (oer)kracht.

 

Hier in Nederland hebben we het ook; een prachtige natuur. Niet vergelijkbaar met de natuur in Japan, maar ook zeker mooi en soms onontdekt! Als ik in Bergen de Eeuwige Laan op rij ben ik al weg van alles. Elke keer weer geniet ik van het zonlicht dat tussen de bomen door danst, op de weg naar de zee, want die fijne zee hebben we óók. Aan zee zijn is mijn ultieme manier om tot rust te komen en om mijn ziel te voeden. Ik kom nooit niet geladen terug van zee. Als de natuur dan onze batterij is, mogen dan de liefde, het respect, de dankbaarheid én de nederigheid daarvoor weer hoog op de agenda? Zo zie je maar weer dat je soms ver(der) moet kijken om dichtbij te kunnen zien..... 

Weet je dat ik het heel leuk vind om van je te horen? Hoe ervaar JIJ deze tijd? Wil je iets kwijt? Of delen? Laat dan een comment achter onder deze post!

Write a comment

Comments: 2
  • #1

    Wil (Sunday, 13 September 2020 11:23)

    Rolinca, je slaat de spijker op z’n kop ; verder kijken !
    Mooie vergelijking en knap geschreven.

  • #2

    A (Sunday, 13 September 2020 16:51)

    Soms heb je het wel eens nodig om even terug te komen bij jezelf. Mooi verhaal en goed geschreven.