Wortels

Leestijd: 3 minuten

 

Dat Corona meer dan alleen maar ellende heeft gebracht blijkt wel weer uit het bijzonder mooie mail contact dat is onstaan tussen mij en de lieve nicht van mijn inmiddels overleden oma. Haar opzoeken vonden we niet zo verantwoord en dus was mailen het beste alternatief. De mails die we elkaar sturen hebben ons alletwee al de tranen over onze wangen bezorgt; over familiegeschiedenis, over geloof, over patronen en over leven in andere tijden...........

 

De warmte en de onderlinge openheid waren buitengewoon als je je realiseert dat er over héél veel vroeger nooit werd gesproken; het getuigt van een mooie en echte verbinding, met levensvragen en gedeelde opvattingen en ervaringen. Hoe we, ondanks het enorme leeftijdsverschil, nog enorm veel bij elkaar herkende. Echt iets om trots op te zijn in deze tijden en om te koesteren uiteraard! Wortels dus. Niet alleen in familie verband, maar ook juist gewoon die van jou en mij

 

Toen ik van de week mijn Ficus Lyrata ging verpotten omdat hij bladeren losliet, verbaasde het mij dat de wortels zo tegen de binnenpot aan waren gegroeid dat je er de hele vorm van de pot in terug kon ontdekken; geen wonder dat hij blad losliet! Alle oude en droge aarde haalde ik tussen de wortels uit en wat er over bleef was één brei aan vooral lange wortels. Om ze ruimte te geven in de nieuwe aarde knipte ik er een aanzienlijk deel van weg. En daarmee was er een metafoor geboren.  Want hoe staan we eigenlijk in die oude aarde? Is het er nog lekker, aangenaam en vertrouwd? Voor onszelf? Of voor de buitenwereld? Staan we nog in het goede potje? Of zijn we toe aan iets nieuws? Toe aan nieuwe aarde, nieuwe grond, weggeknipte wortels of redden we het met slechts wat voeding? Vragen die we onszelf in deze tijd wél mogen stellen.

 

Glennon Doyle schrijft er zo mooi over in haar laatste boek waarin ze zich afvraagt wat er nou echt toe doet? Want waar hou je van? Wat brengt je tot leven? Wat vindt je mooi? En wat voedt je ziel? Glennon Doyle gebruikt een metafoor van een zandkasteel. Iedereen zou zichzelf dat af moeten vragen vóór het tij binnenkomt. Omdat we ons 'moeten'  herinneren dat we bouwers zijn, geen zandkastelen. In zandkastelen kun je niet wonen. Ik ben eigen en ik ben heel, hier, met mijn ogen gericht op de horizon, de zon op mijn schouders en ik verwelkom het tij. Ik bouw en ik bouw opnieuw, speels, licht, ik verander nooit en toch constant, maar altijd met nieuwe ogen.............en goed verzorgde wortels. 

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    W. (Sunday, 23 August 2020 12:24)

    Prachtig geformuleerd Rolinca, diepzinnig en hoopvol, mooie metafoor.
    Geluksgevoel ontstaat bij mij bij het horen van mooie muziek en contact met lieve mensen...
    Maar.... ‘ geluk is een bloempje dat in weinig hoven groeit ‘ ....., daarom moeten we er zuinig op zijn.