All Inclusive

Leestijd: 5 minuten

Ik denk zomerse taferelen. Vakantie. Weg. Precies dat. In 2016 boekte ik een volledig verzorgde week weg in een all inclusive resort op Rhodos. Alleen.

Idyllisch uitzicht, ligbedden bij het zwembad, prachtige ondergaande zon, lekker eten, cocktails, een goed boek en verder helemaal niets. Het zijn mooie plaatjes met een fijne herinnering, maar even niet meer van deze tijd. Nee, in 2020 heeft all inclusive voor mij een hele andere lading gekregen, met een veel grotere en diepere betekenis...... 

Onderhuids speelde het al jaren. Onwetend, maar nieuwsgierig naar meer kwam ik langzaam tot inzicht. Het werd een optelsom van ervaringen, van kleine speldenprikken tot uiteindelijk het grote(re) besef. Zo woonde ik in 1996 in rural Amerika, een mini gehucht in Oklahoma, heel dichtbij Tulsa*. Ik kwam daar terecht bij een blanke 'typische' southern familie. Good people zouden ze over zichzelf zeggen, al naar gelang hun vrij strenge christelijke geloof. Op zondag gingen we naar church, met een vurige ´pastor´ die in zijn betoog nog wel eens speeksel los liet: je kon dus maar beter niet op de eerste rij zitten.  Op movie night keek ik met de familie als eerste film 'Gone with the wind', een 'educational piece' en klassieker van bijna 4 uur, een hele zit. Niet dat we het er daarna over hadden, maar indruk heeft die film wel op mij gemaakt. Bij deze familie ervoer ik bewust dat 'niet iedereen hetzelfde was' en dat er anders werd gekeken en gedaan naar klasgenoten met native american wortels en anders getinten. Toen niet zo'n big deal, maar in hindsight natuurlijk wel degelijk. 

 

In 2013 keek ik naar BNN's 'Het grote racisme experimentgebaseerd op het 'blue eyes, brown eyes anti-racism experiment van basisschool lerares Jane Elliott** . Het duurde bijna twee uur om er achter te komen dat ook wij, in Nederland, wel degelijk discrimineren. Niet zo heftig zoals in Amerika, maar ook hier gebeurd het, sluimerend. Ook wij kennen een oneerlijk systeem. In 2016 komen de eerste berichten naar buiten dat we 'foute namen' voor straten en tunnels uit het straatbeeld moeten verdwijnen. Zelfs met het inzicht uit 2013 vind ik dat op dat moment een hele hoop heisa, net als de zwarte pietendiscussie. Vorig jaar zelfs nog, toen sinterklaas aankwam in Zaandijk.  En Sylvana Simons dan, met haar partij. Alhoewel ik wel degelijk vond dat ze een punt had vond ik de agressie en de confrontatie lastig. Waarom nou zó? Inmiddels weet ik beter.

 

Een van de reizen die ik heb mogen maken was een maand lang naar Suriname. Ik had de film 'hoe duur was de suiker' gezien en wilde meer weten over ons koloniale verleden. Waarom hadden wij daar zo weinig over geleerd op school? Mijn doel was om met blote voeten in het gras op een plantage te voelen hoe dat moest zijn geweest voor de tot slaaf gemaakten. En ook dat heeft een zeer diepe indruk op mij gemaakt.  Natuurlijk kon ik niet voelen wat zij hadden doorstaan, maar ik herinner mij levendig het kippenvel dat ik er van kreeg, van top tot teen; en dat bij Surinaamse temperaturen. Tijdens mijn reis, onderweg las ik het boek 'de vrije negerin, Elisabeth' van Cynthia McCleod, ook een boek dat aanzette tot inzichten. Inmiddels zijn we alweer jaren verder. 

 

In de documentaire 'Geboeid' van Dwight van van de Vijver bij de EO werd ik wéér geconfronteerd met ons nationale verleden. Wat weten we daar eigenlijk weinig over. Zo belangrijk en toch veel te weinig onderwerp van gesprek. In deze docu wordt onder andere de Willie Lynch methode besproken. Een ´beproefde´ methode voor witte kolonialisten om met een witte minderheid toch een grote zwarte tot slaaf gemaakte meerderheid in toom te houden, simpelweg door ze tegen elkaar uit te spelen. Verdeel en heers. Precies wat er nu, in 2020, in Amerika gebeurd met de tactieken die president Trump er op na houdt. De moord op George Floyd was echt het kantelpunt. Dat racisme nog zo diep zit is echt choquerend. 

 

Dit is dus het moment voor een nieuw sociaal besef, voorbij onze vooroordelen; op een integere manier, nieuwsgierig naar elkaar en met ruimte voor wederzijds begrip. Want laten we wel wezen, waarom zou wie dan ook vanwege huidskleur, geloof, seksualiteit, een beperking of noem maar een reden met een achterstand moeten beginnen? Elk individu doet er toe; maar een samenleving heet niet voor niets een samenleving. We zullen het met elkaar moeten doen. Mijn betoog?  Alle kleuren doen er toe. Laten we nog eens kritisch naar ons verleden kijken, de echte en volledige Nederlandse geschiedenis tot ons nemen, erkennen wat er erkent moet worden en laten we nét als Mama Sranan*** alle bevolkingsgroepen omarmen in Nederland, all inclusive: allemaal mens!  -Amen-

 

* Tulsa, Oklahoma, Greenwood Bombing 1921 

** Blue Eyes- Brown Eyes, Anti-Racism Experiment by Jane Elliott

*** Beeld Mama Sranan,  (van Jozef Klas) aan de Kleine Waterstraat in Paramaribo, Suriname

 

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    Vany Evertsz (Sunday, 14 June 2020 11:20)

    Mooie dieprakend artikel, helaas de harde waarheid die stil is blijven staan en niet mee is gegaan met de tijd.
    Ben trots op je Buuf dat je het durfde te verwoorden.
    God blessing �